İçindekiler
Hell is Us - İnceleme
Haritasız, pusulasız ve quest marker'sız bir dünyada kayıp ebeveynlerini arayan Rémi'nin hikayesi, iç savaş yaşayan bir ülkeyle doğaüstü korkunun kesiştiği noktada başlıyor. Rogue Factor'ın cesur deneyimi, oyuncuya gerçekten güvenen bir tasarım felsefesiyle karşımıza çıkıyor. Unreal Engine 5'in gücüyle şekillenen Hadea ülkesinde gezip tozarken, savaşın acımasızlığını ve insanlığın en karanlık yüzünü deneyimliyorsunuz.
- Modern oyun tasarımına başkaldıran keşif sistemi - harita, pusula ve quest marker olmadan tamamen içgüdülerinizle yol buluyorsunuz
- Healing Pulse mekanizması - düşmanlara saldırırken can kazanan, agresif oynanışı ödüllendiren özgün sistem
- Atmosfer ve sanat yönetimi - Deus Ex: Human Revolution'ın sanat direktörü Jonathan Jacques-Belletête imzalı etkileyici tasarım
Hell is Us, Mordheim: City of the Damned'i geliştiren Rogue Factor imzası taşıyor ve Nacon tarafından yayınlanıyor. 4 Eylül 2025'te PlayStation 5, Xbox Series X/S ve PC (Steam) platformlarına çıkan bu yapım, action-adventure türünün alışılmış kurallarını sorgulamaya başlıyor - ve bu sorgulama, oyuncuya sunduğu her tasarım kararında kendini gösteriyor. Türkçe dil desteğiyle karşımıza çıkan oyun Soulslike etiketiyle anılsa da bu etiket oyunu tam anlamıyla tanımlamıyor çünkü FromSoftware oyunlarının acımasızlığından uzak, çok daha erişilebilir bir yaklaşım benimsiyor. Bu erişilebilirlik AA bütçeyle üretilmiş olmasına rağmen etkileyici sonuçlar doğuruyor, fakat aynı zamanda bazı teknik kısıtlamaları da beraberinde getiriyor. Oyunun bu cesur ama kısıtlı doğası, aslında bir sonraki soruyu gündeme taşıyor: bu tasarım felsefesi nereden besleniyor ve oyuncuya ne vaat ediyor? Bu sorunun yanıtı, Rémi'nin kaybolduğu Hadea ülkesinde gizli.
Temel hikaye - kaybolmuşluğun kökenleri
Hadea, oyunun bizi davet ettiği bu karanlık dünya, kurgusal bir ülke olarak karşımıza çıkıyor ve onlarca yıldır süren iç savaşın pençesinde can çekişiyor. Bu savaşın iki tarafı var: gelenekçi Palomist'ler ve ilerici ama fanatik Sabinian'lar. İki fraksiyon birbirlerini yok etmek için savaşırken, savaşın kendisi tahmin edilemez bir noktaya doğru sürükleniyor. Bu tahmin edilemezlik "Calamity" adlı gizemli bir olayla somutlaşıyor - ve bu olay, Hadea'nın kurallarını tamamen değiştiriyor. Calamity'nin sonucu Hollow Walkers denilen doğaüstü yaratıkların ortaya çıkışı oluyor; modern silahların işlemediği bu varlıklar, savaşın doğasını değiştirerek mücadeleyi siyasi bir çatışmadan varoluşsal bir tehdide dönüştürüyor.
İşte tam bu kaosa, kişisel bir arayışla Rémi Letam adım atıyor. Adam Jensen'ı seslendiren Elias Toufexis'in canlandırdığı Rémi, BM barış gücü askeri olmasına rağmen resmiyetten uzak, neredeyse yasadışı bir misyonla burada zira kendisi kayıp ebeveynlerini arıyor. Beş yaşındayken ülkeden kaçırılan Rémi'nin otuz yıl sonra geri dönüşü, izinsiz ve yetkisiz gerçekleşiyor. Bu izinsiz dönüş, karakterin travmasının ilk ipucunu veriyor; sessiz ve içine kapanık kişiliği ise bu travmanın derinliğini hissettiriyor. Rémi kelimelerle değil, davranışlarıyla konuşuyor. Oyunun anlatım yapısı da bu sessizliği destekliyor: bir sorgu sahnesiyle açılıyor ve flashback formatında ilerliyor, yani Rémi'nin başına gelenleri geriye dönük olarak, parça parça keşfediyoruz.
Bu parçalı anlatım tesadüf değil, hikayenin çok katmanlı yapısıyla örtüşüyor. Anlaşılacağı üzere en dışta Rémi'nin kişisel arayışı var - anne babası nerede, neden kaçırıldı, ailesine ne oldu? Bu sorular sizi oyuna çekerken, bir katman daha derine indiğinizde savaşın insani boyutuyla karşılaşıyorsunuz: travma görmüş sivillerin hikayelerini, savaş suçlarını, toplu mezarları. Oyun bu konuları gerçekçi bir şekilde tasvir ettiği için, ağır içerikler konusunda oyuncuyu önceden uyarıyor. Ama hikayenin asıl derinliği daha da altta, Calamity'nin arkasındaki kozmik gizemde yatıyor. Bu gizem, oyun ilerledikçe yavaş yavaş açılıyor ve Hadea'nın sadece siyasi değil, metafizik bir savaş alanı olduğunu gösteriyor.
Bu çok katmanlı yapıyı besleyen şey ise dünyanın zenginliği. 160'tan fazla NPC ile dolu Hadea, her biri farklı bakış açısına sahip karakterlerle dolup taşıyor. Bu karakterler rastgele dağılmış figüranlar değil; her biri hikayenin bir parçasını taşıyor, farklı bir bakış açısı sunuyor ve toplanan bu parçalar büyük resmi oluşturmaya başlıyor. Spoiler vermeden söylemek gerekirse, hikaye bazı tahmin edilebilir anlara sahip olsa da asıl gücünü bu katmanlı yapıdan alıyor: kişisel bir kayıp hikayesi aynı anda ulusal bir trajediye ve metafizik bir gizeme dokunuyor. Bu ağır ve karmaşık hikayeyi deneyimlemek için ise oynanışın nasıl tasarlandığını anlamak gerekiyor.
Hell is Us - Oynanış
Hikayenin gerektirdiği atmosferi taşımak için oynanış da aynı felsefeden besleniyor. Hell is Us üçüncü şahıs perspektiften oynanan bir aksiyon-macera oyunu, ancak bu basit tanımlama oyunun özünü yakalamıyor çünkü modern AAA standartlarına karşı bilinçli bir duruş sergiliyor. Bu duruşun kalbi tek bir radikal kararda yatıyor: harita yok, quest marker yok, pusula bile yok. Bu eksiklik sadece bir özellik listesinden çıkarma değil, oyunun tasarım felsefesinin doğrudan sonucu - Rémi kaybolmuş, o zaman oyuncu da kaybolsun.
Bu kaybolma deneyimi her mekaniğe sızmaya başlıyor. Sadece temel bir yön göstergesiyle donanmışsınız ve bu basit araç bile size tam lokasyon vermiyor, sadece genel bir yön gösteriyor. Geriye kalan tüm bilgi NPC'lerle konuştuğunuzda aldığınız yol tariflerinden geliyor: "Jova kasabasının kuzeyindeki bataklıkta, kırık bir köprünün yanında..." gibi cümleler tek ipucu oluyor. Oyun bu cümleleri kaydetmiyor, ekranda göstermiyor, hatta vurgulamıyor bile. Gerçekten dinlemeniz, not almanız, hafızanıza kaydetmeniz gerekiyor. Bu yükü omuzlarınıza aldığınızda ise bir şey değişmeye başlıyor - pasif bir takipçi değil, aktif bir kaşif haline geliyorsunuz.
Fakat tabii ki bu keşif yeteneği yeterli olmayacak, çünkü Hadea'da kaybolmuş bir asker aynı zamanda hayatta kalmayı da bilmeli. Hayatta kalma ise combat sistemiyle geliyor. Soulslike oyunlardan esinlenmiş mekanikler mevcut: stamina sistemi var, her saldırı, kaçış ve blok hareketi dayanıklılık tüketiyor. Ancak Soulslike benzetmesi burada bitiyor çünkü FromSoftware'in acımasızlığı karşımıza çıkmıyor. Bunun yerine çok daha affedici bir denge sunuluyor: ölen düşmanlar otomatik olarak yeniden canlanmıyor (Timeloop bölgeleri hariç), öldüğünüzde deneyim puanı kaybetmiyorsunuz. Bu affedicilik oyuncuyu cezalandırmaktan uzaklaşıp keşfe yönlendiriyor - ölüm korkusu yerine merak güdüsü öne çıkıyor.
Bu merak güdüsünü besleyen şey ise silah çeşitliliği. Dört ana silah tipi var: kılıç, ikiz baltalar, mızrak ve dev kılıç. Her silahın kendine özgü moveset'i ve ritmi karakterinizin dövüş stilini belirliyor. Kılıç hızlı ve dengeli bir tempo sunarken, ikiz baltalar çabuk kombolar yapmanıza olanak tanıyor; mızrak menzilli saldırılarda avantaj sağlarken, dev kılıç yavaş ama yıkıcı darbeler indiriyor. Önemli olan, her silahı kullandıkça o silahta daha fazla deneyim kazanmanız. Bu deneyim Blacksmith'te yükseltmelere dönüşüyor ve yükseltme yaptıkça silahınızın görselliği bile değişiyor, böylece ilerleyişiniz sadece sayısal değil görsel olarak da somutlaşıyor.
Bu görsel gelişim üzerine bir katman daha ekleniyor: Glyph sistemi. Silahlarınıza takabileceğiniz bu özelleştirmeler dört duygu kategorisine ayrılmış - öfke, keder, dehşet ve sevinç. Her Glyph aktif yetenekler kazandırarak dövüş stilinizi şekillendirmenize izin veriyor. Ancak tüm bu sistemler, oyunun asıl özgün mekanizmasının yanında hala giriş seviyesinde kalıyor.
Healing Pulse sistemi, Hell is Us'ı diğer aksiyon oyunlarından ayıran en belirgin özellik olarak öne çıkıyor. Düşmanlara saldırırken etrafınızda beyaz bir halka oluşuyor ve perfect timing ile bu halkayı tamamladığınızda can kazanıyorsunuz. Bu basit mekanik, oynanışın tüm psikolojisini değiştiriyor: düşmanlar artık sadece tehdit değil, aynı zamanda can iksiri gibi işlev görüyor. Bloodborne'un rally mekanizmasını anımsatan bu sistem defansif oynamayı değil, agresif olmayı ödüllendiriyor. Ne kadar çok saldırırsanız, o kadar fazla can kazanıyorsunuz; ne kadar agresif oynarsanız, o kadar uzun hayatta kalıyorsunuz. Bu ödüllendirme sistemi oyuncuyu pasif köşeye sıkışmaktan kurtarıyor, sürekli ileriye doğru itiyor.
Bu temel ritim - keşfetme, dövüşme, iyileşme - oyunun omurgasını oluşturuyor. Ancak bu omurga tek başına yeterli değil, üzerine eklenen ek mekaniklerle derinleşiyor.
Oyun içi mekanikler - detayların gücü
Temel ritmin derinleşmesi, oynanışa katman katman eklenen mekaniklerle gerçekleşiyor. İlk katman, sürekli yanınızda olan Kapi isimli drone'dan geliyor. Kapi sadece bir refakatçi değil; keşif ve dövüşte aktif rol oynayan, neredeyse bir ikinci karakteriniz gibi işlev gören bir araç. Oyun boyunca bulduğunuz modüllerle yükseltebildiğiniz drone, bu yükseltmelerle farklı roller üstlenmeye başlıyor: düşman dikkatini dağıtmaktan sersemletmeye, dodge hızınızı artırmaktan direkt saldırı yetenekleri kazanmaya kadar geniş bir spektrumda işlev görüyor. Taktik olarak doğru kullanıldığında, Kapi zorlu çatışmalarda hayat kurtarıcı oluyor - ancak bu yardımcı varlık yeni bir soruyu gündeme getiriyor.
Eğer Kapi bu kadar yardımcı oluyorsa, bazı düşmanlar neden hala bu kadar zorlu? Bu sorunun yanıtı Haze sisteminde saklı. Savaşırken bazı düşmanların yanında renkli varlıklar görmeye başlıyorsunuz - bunlar Haze'ler ve oyunun kurallarını temelden değiştiriyorlar. Ana düşmana ne kadar saldırırsanız saldırın, bu Haze'leri öldürmeden ona hasar veremiyorsunuz. Dört farklı duyguya göre renklendirilen ve farklı tier'lara sahip olan bu sistem, çatışmaların doğasını dönüştürüyor: artık sadece bir düşmanla dövüşmüyorsunuz, önce onun duygusal tezahürlerini temizlemeniz gerekiyor. Bu mekanik 1v1 dövüşleri 1v2 veya daha fazla düşmana karşı mücadeleye çevirerek taktiksel derinlik katıyor.
Haze sistemi combat'a taktiksel katmanlar eklerken, dünya dinamiğine bambaşka bir unsur ekleniyor: Timeloop mekanizması. Belirli bölgelerde travmatik anların tekrar ettiği alanlarla karşılaşıyorsunuz - ve bu alanlarda düşmanlar normal kuralları çiğniyor. Bir düşmanı öldürüyorsunuz, birkaç saniye sonra aynı düşman geri geliyor. Bu sonsuz döngü ilk başta sinir bozucu görünse de sistem akıllıca tasarlanmış: belirli düşmanları belirli bir sırayla temizleyerek Timeloop'a girebiliyor ve kapatabiliyorsunuz. Timeloop'u kapattığınızda o bölge kalıcı olarak temizleniyor, güvenli hale geliyor ve bir daha uğraşmanıza gerek kalmıyor. Bu kalıcılık önemli çünkü eforlarınızın boşa gitmediğini, dünyayı gerçekten değiştirdiğinizi hissettiriyor.
Tüm bu mekanikler dövüş ve keşif deneyimini zenginleştirirken, karakterinizin gelişimi farklı bir yoldan ilerliyor. Hell is Us burada da geleneksel RPG sistemlerinden ayrılarak kendi yolunu çiziyor. Klasik seviye atlama yok; bunun yerine gelişim tamamen ekipman bazlı. Silah geliştirmeleri, zırh yükseltmeleri, Relic denen pasif özellik veren ekipmanlar ve drone modülleriyle güçleniyorsunuz. Bu ekipman odaklı sistem, upgrade materyallerinin önemini artırıyor: Lymbic Shards, Tuning Stones ve Smithing Books toplamak için Hadea'yı karış karış gezmeniz gerekiyor. Bu zorunlu keşif aslında bir yan ürün değil, oyunun keşif felsefesiyle mükemmel uyum içinde - güçlenmek için kaybolmak, kaybolmak için keşfetmek zorundasınız.
Son olarak, tüm bu mekanikler oyuncuya nasıl sunuluyor sorusu önem kazanıyor. Erişilebilirlik seçenekleri burada devreye giriyor ve oldukça esnek bir yaklaşım sunuyor. Lenient (Kolay), Balanced (Normal) ve Merciless (Acımasız) olmak üzere üç hazır zorluk modu var; ancak daha önemlisi, düşman sağlığı, hasarı ve saldırganlığını ayrı ayrı özelleştirebiliyorsunuz. Hatta ölüm cezasını bile açıp kapatabiliyorsunuz. Bu esneklik oyunu hem hardcore Soulslike hayranlarına hem de daha rahat bir deneyim arayan oyunculara açıyor - herkes kendi tempoda, kendi kurallarıyla oynayabiliyor.
Tüm bu mekanikler bir araya geldiğinde nasıl bir dünya şekilleniyor? Bu sorunun yanıtı görevler ve açık dünya yapısında yatıyor.
Görevler ve açık dünya
Mekanikler yerli yerinde oturduğunda, bu mekaniklerin içinde gezindiğiniz dünya şekillenmeye başlıyor. Hell is Us tam açık dünya değil, yarı açık dünya yapısına sahip - ve bu yapının bilinçli seçildiğini hissediyorsunuz. Hadea ülkesi farklı bölgelere ayrılmış ve bu bölgeler arasında zırhlı araç (APC) ile seyahat ediyorsunuz. Her bölge kendi ekosistemiyle öne çıkıyor: bataklık kaplı Acasa Marshes, başlangıç kasabası Jova, ateşle kaplı şehirler, yeraltı labirentleri... Bu bölümleme mantıklı çünkü hem teknik performansı korumayı sağlıyor hem de her alanın atmosferini yoğunlaştırıyor - geniş bir haritada dağılmış homojen bir dünya yerine, her biri karakteristik olan yoğun bölgeler elde ediyorsunuz.
Bu bölgeler arasında gezinirken, ana hikaye Investigation (Soruşturma) adı verilen araştırmalarla ilerliyor. Burada oyunun keşif felsefesi tam gaz devreye giriyor çünkü soruşturmalar linear bir yol çizmiyor. Üç act'e bölünmüş hikaye içinde hangi soruşturmayı takip edeceğinize, nereye gideceğinize kendiniz karar veriyorsunuz. Journal'da bilgiler toplanıyor ama oyun tüm detayları kaydetmediği için not almaya, dikkat etmeye, etraftaki işaretleri okumaya zorlanıyorsunuz. Bu bilinçli eksiklik ilk başta rahatsız edici görünse de zamanla oyunun bir özelliğine dönüşüyor. Dikkatli olmayan oyuncular kaybolabiliyor ama bu kayboluş oyunun doğası. Bence bu cesaret istiyor çünkü modern oyunlar bizi çok fazla şımartmış. Hell is Us bu alışkanlıkları kırıyor.
Ana soruşturmaların yanında Good Deeds (İyilikler) sistemiyle yan görevler de sunuluyor. Bu görevler zorunlu değil ama dünyanın derinliğini ortaya çıkarıyor. Yaslı babaya aile fotoğrafı bulma, politikacıya kılık değiştirme kıyafeti getirme gibi görevler duygusal tatmin sağlarken, minimal ipuçlarıyla sunuluyor: "kasabanın güney tarafındaki terk edilmiş evde aile fotoğrafları olabilir" gibi bir cümle alıyorsunuz ve geri kalanı size kalıyor. Bu yan görevler sadece ekstra içerik değil, aynı zamanda dünya hakkında daha fazla bilgi toplamayı sağlıyor - Hadea'nın sadece bir savaş alanı değil, yaşayan insanların hikayelerine sahip bir yer olduğunu hatırlatıyor.
Keşfin daha da derinleştiği yer puzzle tasarımında kendini gösteriyor. Resident Evil'i anımsatan çok aşamalı bulmacalar, kilit mekanizmaları, gizli tetikleyicilerle karşılaşıyorsunuz. İpuçları dağınık bir şekilde sunuluyor: konuşmalarda, e-maillerde, notlarda, hatta çevredeki görsel detaylarda bile saklı olabiliyor. Bu dağınıklık tesadüf değil, oyunun keşif yaklaşımının bir parçası. Bazı puzzle'lar gerçekten zor çünkü çözüm genellikle başka bir bölgede gizli - Lymbic Chests açmak için bir bölgede bulduğunuz şifreyi tamamen farklı bir kasabada kullanmanız gerekebiliyor. Bu, oyuncuyu sürekli hareket halinde tutuyor ve dünyayı bütünsel olarak düşünmeye zorluyor; parçalı değil, bütünlüklü bakmanız gerekiyor.
Vaults ve Points of Interest keşfederken, her başarılı çözüm size anlamlı ödüller kazandırıyor: yeni ekipman, upgrade materyali veya hikaye parçaları. Ödüller tesadüfi değil, keşfi motive edecek şekilde yerleştirilmiş. Oyun hiçbir zaman "git şuraya, al bunu" demiyor; bunun yerine "duydum ki eski tapınağın altında gizli bir oda varmış, belki oradan başlayabilirsin" gibi belirsiz yönlendirmeler yapıyor. Bu belirsizlik keşfi bir görev olmaktan çıkarıp bir maceraya dönüştürüyor.
Bu keşif odaklı yapı tek başına yeterli olmayacaktı, dünyayı nasıl gösterdiğiniz de aynı derecede önemli. Grafik ve atmosfer, oyuncuyu bu kaybolma deneyimine çekmek için kritik rol oynuyor.
Grafikler ve atmosfer
Hadea'nın yarı açık dünya yapısı sizi farklı bölgelere götürürken, bu bölgelerin görsel sunumu deneyimi tamamlıyor. Unreal Engine 5 ile geliştirilen Hell is Us, Lumen aydınlatma sistemi sayesinde etkileyici bir görsel sunum yapıyor. Software Lumen kullanarak gerçek zamanlı global illumination sağlayan oyun, gölgeli alanlarda bile tutarlı ve atmosferik bir aydınlatma sunuyor. Bu teknolojinin pratikteki anlamı şu: ister kapalı bir binanın içinde, ister açık bir ormanda olun, ışık daima doğal ve inandırıcı hissettiriyor.
Teknik detaylarda gözünüze çarpabilecek başka bir şey var: doku kalitesi düşük ve ultra ayarlar arasında normal oynanış sırasında fark edilmeyecek kadar dengeli. Bu, başarılı bir optimizasyonun göstergesi. AA bütçeli bir yapım olarak Hell is Us, sınırlı kaynaklarını akıllıca kullanmış. Ham grafik gücü yerine sanat yönetimi öne çıkarılmış ve bu yaklaşım işe yaramış.
Oyunun gerçek gücü, grafik kalitesinden çok sanat yönetiminde yatıyor. Deus Ex: Human Revolution ve Mankind Divided'ın sanat direktörü Jonathan Jacques-Belletête'in imzasını taşıyan tasarım, karanlık fantezi estetiği ile yarı-gerçekçilik arasında hassas bir denge kuruyor. Hırpalanmış yapılar, yıkılmış köyler, sis kaplı ormanlar ve bataklık alanları, savaş sonrası bir coğrafyanın kasvetini mükemmel yansıtıyor. Her bölgenin renk paleti bilinçli seçilmiş: Senedra Ormanı karanlık yeşil ve gri tonlarla kasvetli, Acasa Bataklıkları kirli kahverengi ve solgun yeşillerle tehditkar, Cynon Gölü'nün nadir huzurlu anları ise daha açık tonlara sahip.
Düşman tasarımı da bu sanat yönetiminin parlayan noktalarından biri. Hollow Walkers, insan duygularının fiziksel tezahürleri olarak kurgulanan yaratıklar, fraktal ve geometrik formlarıyla hem bizarr hem unutulmaz görüntüler yaratıyor. Heykel benzeri görünümleri, oyunun cosmic horror atmosferini güçlendiriyor. Bir düşman sadece bir tehdit değil, aynı zamanda Hadea'nın içinde bulunduğu travmanın görsel bir metaforu haline geliyor.
Farklı bölgeler kendi karakteristik atmosferlerini taşıyor. En ilginç bölgelerden biri Auriga Müzesi - Control oyunundan fırlamış gibi görünen bu alan, mimari tasarımı ve tuhaf geometrisiyle farklı bir oyunun içine girmişsiniz hissi yaratıyor. Bu çeşitlilik, 15-20 saatlik oyun süresince görsel olarak sıkılmamanızı sağlıyor.
Sinematik sahnelerde karakter animasyonları, özellikle yüz ifadeleri detaylı işlenmiş. Yüz animasyonları ve ifade zenginliği, hikaye anlatımını güçlendiriyor. Rémi'nin sessiz karakteri, yüz ifadeleriyle anlatım buluyor. AA bütçeli bir yapım için görsel kalite etkileyici seviyede.
Grafiklerin bu kadar atmosferik olması yeterli mi? Hayır, çünkü görsel deneyimin yanında işitsel deneyim de aynı derecede önemli.
Ses tasarımı ve müzikler
Grafikler gözünüzü Hadea'ya çekiyorsa, ses tasarımı sizi tam anlamıyla içine çekiyor. Antonie Vachon'un ses direktörlüğünde şekillenen ses tasarımı, cerrahi bir hassasiyetle işlenmiş. Uzaktaki rüzgar çanları, moloz üzerinde çıtırdayan botlar, yaklaşan bir Haze ile birlikte yükselen yaylı çalgı sesleri... Her detay dikkatlice yerleştirilmiş ve bir amaca hizmet ediyor.
Ambient sesler, oyunun dünyasına hayat veriyor ve keşif sistemine pratik bir katkı sunuyor. Rüzgar sesleri, uzaktan gelen silah patlamaları, çatırdayan yapılar sürekli tehdit hissini canlı tutuyor. Yönlü ses özellikleri sayesinde, özellikle kulaklıkla oynadığınızda çevresel ipuçlarını kolayca yakalayabiliyorsunuz. "Rüzgar çanlarını takip et" gibi görevler var - bu görevlerde ses tasarımının ne kadar işlevsel olduğu ortaya çıkıyor. Harita olmadığı için kulaklarınız yön bulmada gözünüz kadar önemli hale geliyor.
Düşman sesleri de atmosferi güçlendirmek için kullanılmış. Hollow Walkers'ın çıkardığı ürkütücü sesler, onları görmeden önce tehlikeyi hissettiriyor. Haze'lerin vınlayan sesleri yaklaştıkça yükseliyor. Bu ses dizaynı sayesinde düşmanları görsel olarak tespit etmeden önce, kulak rahatsızlığından hazırlanabiliyorsunuz.
İlginç olan, sessizliğin de bir tasarım aracı olarak kullanılması. Müzik yakınlık ve ruh haline göre gelip gidiyor, bazen en etkili anlar tam sessizlikte yaşanıyor. Terk edilmiş bir köyde sadece rüzgar sesi ve kendi ayak seslerinizle ilerlemek, herhangi bir müzikten daha gergin bir atmosfer yaratıyor.
Stéphane Primeau'nun bestelediği soundtrack, oyunun duygu mekaniğiyle uyumlu şekilde yapılandırılmış. Terror, Rage ve Ecstasy olmak üzere tematik albümlere ayrılan müzikler, 24-Bit/48 kHz Stereo formatında hi-res kalitede sunuluyor. Dinamik müzik sistemi sayesinde, müzik ortamdaki gerilime ve duygusal duruma göre değişiyor. Sakince keşfederken minimal ambient müzikler duyarken, düşmanlarla karşılaştığınızda müzik yoğunlaşıyor. Bestecinin ekibin bir parçası olarak in-house çalışması, müziğin oyunla organik bütünleşmesini sağlamış.
Oyun içinde "Performance of a Lifetime" adında ilginç bir yan görev var - bir müzisyene Sabinian marşları bulma görevi. Bu tür detaylar, oyun dünyasının müziğe ve kültüre verdiği önemi gösteriyor. Müzik sadece arka plan değil, dünyanın bir parçası.
PlayStation 5 oyuncuları için deneyim ses tasarımının da ötesine geçiyor. DualSense özellikleri devreye giriyor.
DualSense performansı
Görsel ve işitsel deneyim PS5'te fiziksel bir boyut daha kazanıyor. DualSense controller desteği, deneyimi zenginleştiren bir ek olarak karşınıza çıkıyor ve bu ekleme abartıya kaçmadan, ince ama etkili şekilde yapılmış. Resmi açıklamaya göre "DualSense wireless controller'ın haptic feedback'i sayesinde korkunç düşmanlarla yüzleşirken her darbeyi hissediyorsunuz" ve bu söz sadece bir pazarlama cümlesi değil.
Haptic feedback, savaş efektleri ve çevresel etkileşimler için düşünceli bir şekilde kullanılmış. Her silahın farklı titreşim profili var ve bu farklılık gerçekten hissediliyor. Kılıçla vurduğunuzda hissettiğiniz geri bildirimle dev kılıcın ağır darbesinin yarattığı his birbirinden tamamen farklı. İkiz baltaların hızlı komboları controller'da keskin, ritmik titreşimler yaratırken, mızrakla vurduğunuzda daha uzun, derin bir etki hissediyorsunuz. Parry yaptığınızda gelen tatmin edici titreşim ise başarılı bir hareket yaptığınızı hemen hissettiriyor. Bu, görsel ve işitsel geri bildirimin yanına dokunsal bir katman ekleyerek oyuncuya üçlü bir onay veriyor.
Ambient vibrasyon özelliği ise çevresel ses ve gerilimle senkronize çalışıyor. Uzaktan gelen patlama sesleri hafif bir titreşimle elinize yansırken, yakınlaşan düşmanlar controller'ı farklı şekilde titretiyor. Bir Hollow Walker'ın ağır adımları zemin titreşimi gibi elinizde hissediliyor ve yaklaştıkça yoğunlaşıyor. İnce ama etkili bu uygulamalar, immersion'ı abartıya kaçmadan güçlendiriyor. Sürekli titreşimle dikkat dağıtmıyor, sadece gerektiğinde devreye giriyor.
Oyun içi ayarlarda iki farklı vibrasyon seçeneği sunuluyor ve bu seçenek oyuncuya kontrol veriyor. Temel vibrasyon sadece gameplay feedback'i içerirken, gelişmiş vibrasyon ambient vibrasyonları da ekliyor. Oyuncular kendi tercihlerine göre ayarlayabiliyor. DualSense özellikleri duygusal yakınlık sistemine bile tepki veriyor. Oyundaki duygusal durumunuza göre controller farklı geri bildirimler veriyor, bu da duygu mekaniğini hissedilebilir hale getiriyor.
Bu dokunsal geri bildirimin yanında adaptive triggers özelliği de kullanılıyor. L2 ile bloklama yaparken trigger'ın direnci artıyor, başarılı bir blok sonrası gevşiyor. R2 ile saldırı yaparken her silahın farklı trigger direnci var. Dev kılıç daha dirençli hissettirirken, ikiz baltalar hafif kalıyor.
Değerlendirme
Hell is Us keşif ve atmosfer konusunda cesur bir duruş sergiliyor, bu duruş oyuncuya gerçekten güvenmeyi gerektiriyor. Oyun sizi haritasız, pusulasız bırakıyor ve bu radikal karar bazen hayal kırıklığı yaratsa da çoğu zaman tatmin edici bir deneyime dönüşüyor. Özellikle dikkatli not alan, konuşmaları gerçekten dinleyen oyuncular için bu sistem işliyor. Jonathan Jacques-Belletête'in sanat yönetimi ve Stéphane Primeau'nun müzikleri sayesinde Hadea unutulmaz bir dünya olarak hafızada kalıyor. Savaşın insani boyutunu cesurca anlatan hikaye, 160'tan fazla NPC ile zenginleşmiş dünya yapısı ve Healing Pulse gibi özgün mekanikler oyunu öne çıkarıyor.
Ancak bu başarılar bazı teknik ve tasarım eksikliklerini gölgelemiyor. Sadece 9 düşman tipi 15-20 saatlik bir oyun için yeterli olmuyor, on beşinci saatte aynı Hollow Walker tipleriyle karşılaşmak tekdüzelik yaratıyor. Boss savaşları neredeyse yok denecek kadar az, bu türde beklenen epik karşılaşmalar eksik. Rémi'nin sessiz ve içine kapanık karakteri bazı oyunculara hitap etmeyebiliyor, kelimelerle değil davranışlarla konuşan bir karakter herkes için ilgi çekici olmuyor. Vuruş hissiyatı Soulslike türünün standartlarının altında kalıyor, komboların tatmin edici olmayışı dövüşün potansiyelini zayıflatıyor. Bazı puzzle'lar çok zor ve çözüm başka bölgelerde olduğu için oyuncular saatlerce takılabiliyor, oyunun ipuçlarını not etmeme felsefesi burada işkenceye dönüşebiliyor. Ana hikaye bazı tahmin edilebilir anlara sahip ve final perdesi zayıf. Base PS5'te ara sıra frame düşüşleri, alan geçişlerinde yükleme duraklamaları görülebiliyor.
Türün standartlarıyla karşılaştırıldığında, FromSoftware kalitesinde olmasa da kendi kimliğini yaratmayı başarmış. Elden Ring'in boss savaşları, Dark Souls'un dövüş derinliği veya Bloodborne'un tempolu aksiyonu burada yok ama Hell is Us başka şeyler sunuyor: gerçek keşif özgürlüğü, savaşın insani boyutu ve özgün atmosfer. Keşif, atmosfer ve bulmaca severler için kesinlikle denenmeye değer. Düşman çeşitliliği ve boss savaşları konusunda beklentilerinizi düşük tutun ama harita olmadan keşfetmenin hazzını yaşamaya hazır olun.
Hell is Us - İnceleme
Hell is Us, harita ve işaretçi olmadan keşfetmenin hazzını sunuyor, ama zayıf düşman çeşitliliği ve eksik boss dövüşleriyle biraz eksik kalıyor. Yine de, atmosfer ve keşif severler için kaçırılmamalı!
Selenge Buçak
PlayStation 5 platformunda incelenmiştir.
