İçindekiler
Terminator 2D: NO FATE - İnceleme
Arnold Schwarzenegger’ın efsanevi “geri dönceğim (I’ll be back)” repliği bu kez pikseller arasından yükseliyor. Terminator 2, yıllar boyunca eksikliği hissedilen o “klasik arcade uyarlaması” hayalini sonunda gerçeğe dönüştürüyor. Bitmap Bureau imzalı bu retro yapım, James Cameron’ın efsane filmini yan kaydırmalı (side-scroller), tempolu bir aksiyon şölenine dönüştürüyor.
- Terminator 2 filminin ikonik sahneleri, bar kavgasından çelik fabrikası finaline kadar piksel kusursuzluğuyla hayat buluyor.
- Uzun RPG'lerden sıkıldıysanız, kısa ama yoğun arcade aksiyonu arıyorsanız tam size göre.
Terminator oyunlarına temkinli yaklaşırken
Terminator franchise'ı ve oyunları... Bu ikili hiç iyi anlaşamadı açıkçası. 90’larda çıkan NES ve SNES oyunlarının neredeyse çoğu bugün kimsenin hatırlamak istemediği yapımlar. T2: The Arcade Game gibi istisnalar dışında Terminator oyunları genelde hayal kırıklığı oldu. Bu yüzden de bu yeni oyun için beklentiler doğal olarak pek de yüksek değildi.
Ancak Bitmap Bureau, sıradan bir stüdyo olmadığını geçmişte olduğu gibi bir kez daha ispatladı. Xeno Crisis ve Final Vendetta ile retro oyun dünyasında adını duyurmuş olan ekip, 16-bit ruhunu gerçekten anlayan geliştiricilerden oluşuyor. Bu oyun için Stüdyonun hedefi başından beri çok netti: “Gençliğimizde oynamamız gereken T2 oyununu yapmak.” Bence tutturdular da.
Oyun, Reef Entertainment yayıncılığında 12 Aralık 2025’te PC (Steam/Epic), PlayStation 4/5, Xbox One/Series X|S ve Nintendo Switch için çıktı. Aslında daha önce görmeyi bekliyorduk fakat üç kez ertelendi. İlk başta Ekim 2025, sonra Kasım, en sonunda Aralık'a geldi. Neden mi? Fiziksel sürümlerin üretiminde sıkıntılar yaşanmış, gümrük işleri gecikmiş, Reef Entertainment hem dijital hem fiziksel versiyonların aynı anda çıkmasını istemiş.
Peki bu retro macera gerçekten bugünün oyuncusu için hala anlamlı mı? 30 yıl öncesinin oyun tasarım felsefesi 2025'te işe yarıyor mu? Gelin birlikte bakalım.
Tanıdık hikaye, farklı yolculuk
1991 yapımı Terminator 2: Judgment Day'in hikayesini bilmeyen kalmamıştır ama eğer varsa bir de biz kısaca anlatalım. 2029'da Skynet insan ırkını neredeyse yok etmiş, ancak John Connor liderliğindeki Direniş (Resistance) kazanmak üzere. Çaresiz kalan Skynet, geçmişe bir katil robot gönderiyor: T-1000. Hedef, genç John Connor.
Direniş de onu korumak için yeniden programlanmış bir T-800 gönderiyor. Bizim görevimiz ise Sarah Connor'ı hapishaneden kurtarmak, Cyberdyne Systems'ı havaya uçurmak ve o lanetli Judgment Day'i engellemek. Filmi izlediyseniz hikayeye yabancılık çekmeyeceksiniz. İkonik film sahneleri büyük bir sadakatle yeniden yaratılmış, her sahne kare kare özenle işlenmiş.
Ancak Bitmap Bureau işin içine bir de "No Fate" mekaniğini katmış. İlk oynanışta filmin klasik hikayesini yaşıyorsunuz, evet o bilinen sonla birlikte. Seçim hakkınız yok, oyun sizi filmin yolunda yürümeye zorluyor. Ama ikinci ve üçüncü oynanışlarda farklı seçimler yapabiliyorsunuz. Miles Dyson'ın kaderi, T-800'ün çipinin takılıp takılmaması, T-1000'in ne zaman yok edildiği gibi kararlar alternatif bölümler ve farklı sonların kapısını açıyor. Filmin meşhur "Kader diye bir şey yok, sadece kendimiz için yarattıklarımız var (There is no fate but what we make for ourselves)" repliği, bu anlamda oyunun oynanışına doğrudan yedirilmiş. Bu mekanik oyunu tekrar oynamak için güzel bir motivasyon sağlıyor.
Buna ek olarak oyunda ayrıca Future War bölümleri de var ve bunlar filme ek orijinal içerik sayılır. 2029 yılında John Connor'ı Direniş lideri olarak oynuyor, Skynet'in makinelerine karşı savaşıyorsunuz. Filmlerde kısa gösterilen distopik gelecek burada çok daha detaylı deneyimleniyor. Bu bölümlerde atmosfer gerçekten kasvetli, umutsuz. Gri tonlu gökyüzü, enkaz yığınları, her yerden ateş eden Hunter-Killer'lar. HK Centurion gibi düşmanlarla savaşırken insanlığın son nefesini verdiği bir dünyada hayatta kalmaya çalışıyorsunuz.
Kısa sürede yoğun tempo
Oyunu ilk başlattığınızda karşınıza dört zorluk seviyesi çıkıyor ve hepsinin ismi Terminator evreninden. Easy Money zaman sınırı olmadan rahatça oynamanızı sağlıyor, sınırsız devam hakkı var. No Problemo dengeli bir zorluk sunuyor, ilk kez oynuyorsanız buradan başlayın. Hasta La Vista ekibin "normal" olarak tasarladığı seviye, daha fazla düşman ve daha zorlu boss pattern'leri var. Judgment Day ise Mother of the Future modunu bitirdikten sonra açılıyor ve gerçekten zorlu.
Oyun 15 seviye boyunca dört farklı türü harmanlıyor. Çoğunlukla Contra ve Metal Slug tarzında run-and-gun aksiyon var. Sağa doğru koşuyorsunuz, her şeyi kurşunluyorsunuz. Eight-directional shooting (sekiz yönlü ateş) sistemi rahat çalışıyor, mermi sınırı yok. Spread shot (yaylı atış), laser cannon (lazer topu), flame thrower (alev makinesi) gibi power-ups (güçlendirmeler) topluyorsunuz, bunlar süreli olarak aktif kalıyor. Boss savaşlarında bu güçlendirmeleri saklamak mantıklı, yoksa normal silahınızla uğraşmak zorlaşıyor.
Corral Bar bölümü oyunun en eğlenceli kısımlarından. T-800 çıplak halde (pixellenmiş tabii ki) motorcu çetesiyle kavga ediyor. Streets of Rage tarzı beat 'em up (ilerlemeli dövüş) mekanikleri var, yumruklar atıyorsunuz, düşmanları yakalayıp fırlatıyorsunuz. Arka plan ve ön plan arasında geçiş yapabiliyorsunuz. Arada jukebox'tan (müzk kutusu) "Bad to the Bone" çalıyor, filmi hatırlatıyor. Bu bölümde gerçekten eğleniyorsunuz çünkü temposu farklı, sadece ateş etmiyorsunuz.
Pescadero hastanesi bölümü ise stealth (gizlilik) odaklı. Sarah Connor olarak gardiyanlardan saklanıyor, ışık konilerinden kaçınıyor, sessizce düşmanları nakavt ediyorsunuz. Kapı aralıklarında saklanma mekaniği var, zamanlama önemli. Bir de lock-picking (kilit açma) mini oyunu var, basit ama etkili. Bu çeşitlilik oyunu monotonluktan kurtarıyor.
Araç bölümleri Battletoads'ı hatırlatıyor. T-1000'in kamyonuyla kaçış sahnesi var, helikopter kovalamacası var. Ekranda içeri dışarı hareket ediyorsunuz, trafikten kaçıyorsunuz. Bu bölümler bazen sinir bozucu olabiliyor çünkü bir hata yapınca anında ölüyorsunuz ama zamanlamayı yakaladığınızda tatmin edici.
Her seviye 2-5 dakika sürüyor, hızlı ve yoğun. Hiçbir bölüm fazla uzamıyor, sıkılmadan bir sonrakine geçiyorsunuz. Oyunun ritmi bu anlamda mükemmel, hiç duraksamıyor.
Karakterler ve savaş mekanikleri
T-800, Sarah Connor ve John Connor olmak üzere üç karakterle oynuyorsunuz. Karakter seçimi yok, seviyeye göre otomatik değişiyor.
T-800 ağır silahlar taşıyor, chaingun (ağır makineli tüfek) ve shoulder charge (omuzla darbe) ana saldırıları. Yavaş ama güçlü, çok fazla can barı var.
Sarah Connor tam tersi spektrumda. Hızlı, çevik ama kırılgan. Daha az can barınız var, bu yüzden daha dikkatli oynamanız gerekiyor. Slide attack’ler (kayarak saldırı) yapıyorsunuz, düşmanları yakalayıp fırlatıyorsunuz.
John Connor, Future War bölümlerinde devreye giriyor. Otomatik silahları var, pipe bomb (boru bombası) atıyorsunuz.
Oyunda bir combo sistemi de var ama göz korkutacak kadar karmaşık değil. Düşmanları art arda öldürdükçe combo sayınız artıyor, puanınız katlanıyor. 100 combo yapmak için gerçekten hasar almadan uzun süre düşman öldürmeniz gerekiyor. Ben en fazla 67'ye çıkabildim, 100'e ulaşmak ciddi beceri istiyor.
Her seviye sonunda skorunuz E'den S'ye derecelendiriliyor. S almak zor, öldüğünüz anda E'ye düşüyorsunuz. Bu yüzden neredeyse kusursuz bir koşu (perfect run) yapmanız şart. Ben ilk oynanışta çoğu seviyede C veya D aldım, S almak için tekrar tekrar oynamak gerekiyor.
Modlar ve yeniden oynama değeri
Ana hikayeyi bitirince beş mod açılıyor.
Arcade Mode hikayeyi tamamen atlayıp saf aksiyon sunuyor. Tek can var, devam hakkı yok. Öldünüz mü baştan başlayacaksınız. Hardcore oyuncular için diyebilirim.
Infinite Mode dalga dalga düşmanların geldiği bir survival (hayatta kalma) modu. Dalgalar ilerledikçe düşman sayısı artıyor. Leaderboard (liderlik tablosu) var, skor karşılaştırabiliyorsunuz.
Boss Rush sadece patron savaşları. T-1000'den HK Centurion'a kadar hepsiyle arka arkaya savaşıyorsunuz. Ara seviye yok. Saldırı düzenlerini biliyorsanız eğlenceli, bilmiyorsanız işkence.
Mother of the Future, Sarah Connor’a odaklanan stealth (gizlilik) ve speedrun (hızlı bitirme) ağırlıklı görevler sunuyor. Bu modu tamamlayınca Judgment Day seviyesi açılıyor.
Level Training (seviye antrenmanı) ise tek tek bölümleri çalışmak için ideal. Özellikle S rank (en yüksek derece) kovalamak isteyenler için çok işe yarıyor.
Oyunda klasik anlamda bir level select (seviye seçimi) olmaması biraz can sıkıcı. Alternatif yolları görmek için oyunu baştan oynamanız gerekiyor. Level Training bireysel bölümler için işe yarıyor ama dallanan yolları denemek için değil. Bazıları için sorun olabilir ama arcade oyunların ruhu bu zaten.
Toplam oynanış süresi tamamen size bağlı. Ana hikayeyi ilk oynayışımda yaklaşık 55 dakikada bitirdim. Alternatif yollar, modlar ve S rank denemeleri derken toplamda 8–10 saat oynadım. Hala Mother of the Future’ı bitiremedim. Yani içerik var; mesele ne kadar mükemmeliyetçi olduğunuz.
Pixel art'ın zirvesi
Oyun 16-bit pixel art estetiği hem nostaljik hem de modern bir his veriyor. Bitmap Bureau bu işi gerçekten iyi biliyor. Sprite animasyonları (hareketli çizimler) akıcı, renk paleti zengin. Her karakter, her düşman, her çevre detayı özenle tasarlanmış.
Özellikle T-1000 animasyonları göz dolduruyor. Sıvı metal dönüşümleri detaylı şekilde frame by frame (kare kare) işlenmiş. Duvarlardan geçerken vücudunun sıvılaşması ya da finalde lavın içinde parça parça erimesi gerçekten etkileyici.
Çevresel detaylar da aynı derecede zengin. Cyberdyne fabrikasındaki kaynak kolları, azot tankları, lav havuzları, her şey canlı ve interactive (etkileşimli). Arka planlar statik değil, sürekli hareket halinde. Future War bölümlerinde yıkık binalar, T-Hunter'lar gökyüzünde uçuyor, lazer ışınları havayı kesiyor.
Oyunda opsiyonel bir CRT filtresi de bulunuyor. Tarama çizgileriyle eski televizyon hissini başarıyla veriyor. Ben daha net bir görüntü için kapalı oynamayı tercih ettim ama nostalji arayanlar için atmosferi ciddi şekilde güçlendiren bir seçenek.
Atmosfer tarafında oyun Terminator evrenini tam isabet yakalıyor. Gelecek sahneleri soğuk ve umutsuz, 90’ların Los Angeles’ı ise daha renkli ama tehdit hissi hep orada. Bar, hastane ve Cyberdyne gibi bölümlerin her biri kendine özgü bir görsel kimliğe sahip.
Modern grafik arayanlar için değil ama retro estetiği sevenler için tam anlamıyla bir görsel şölen. Benim için oyunun en güçlü yanlarından biri kesinlikle buydu.
Tanıdık tınılar
Oyunun müzikleri gerçekten çok güçlü. Besteci Dice Ryu Sykes, Brad Fiedel’in efsanevi Terminator 2 temalarını bu kez daha senfonik ve endüstriyel bir yorumla yeniden ele almış. Tanıdık motifler korunuyor ama 16-bit estetiğe uygun, daha temiz ve modern bir prodüksiyonla sunuluyor. Her bölümün kendine ait bir müziği var ve atmosfer yaratma konusunda fazlasıyla başarılılar.
Özellikle Future War bölümlerindeki karanlık elektronik parçalar oyunun ruhunu birebir yakalıyor. Ağır synth’ler, endüstriyel ritimler ve distopik tonlar aksiyonla çok iyi örtüşüyor. Boss savaşlarında müzik daha agresif hale geliyor ve gerilimi anında yükseltiyor. Bar kavgası sahnesinde çalan “Bad to the Bone” ise filme güzel bir selam; insanın yüzünde istemsiz bir gülümseme bırakıyor.
Ses efektleri de oldukça tatmin edici. Silah sesleri güçlü, chaingun gerçekten ağır hissettiriyor. Patlamalar ve çevresel sesler temiz bir şekilde mikslenmiş. T-1000’in sıvı metal dönüşümleri sırasında çıkan metalik sesler karakteri daha da tehditkar kılıyor.
Tek eksik seslendirme olmaması. Tüm ara sahneler metin üzerinden ilerliyor. “Hasta la vista, baby” gibi replikleri duymak yerine okumak, özellikle film hayranları için biraz hayal kırıklığı yaratabiliyor.
Buna rağmen soundtrack o kadar iyi ki, oyunu sadece müzikleri dinlemek için bile açmak isteyebilirsiniz.
Teknik tarafta sorunsuz deneyim
Oyunu Windows PC'de Steam üzerinden oynadım, DualSense kontrolcü kullandım. Teknik performans çok iyi: 60 FPS sabit, hiç kare düşüşü (frame drop) olmadı. Yükleme süreleri çok kısa, seviyeler arası geçişler bir saniye sürmüyor. Oyun boyunca hiçbir bug (yazılım hatası), crash (çökme) veya donma olmuyor.
Temel kontrol şeması (control scheme) deneyimi sorunsuz. Sol analog ile hareket ediyorsunuz, R2 ile ateş ediyorsunuz, her iki trigger'a birden basınca sabitlenip sekiz yönde ateş edebiliyorsunuz. X ile zıplama, kare ile yakın dövüş, daire ile özel silah. Basit, hızlı ve alışması kolay.
Tek sorun kayma (slide) hareketinde. Yön değiştirip hemen slide yapınca karakter bazen ters yöne kayabiliyor. Hızlı tempolu bölümlerde sinir bozucu oluyor ama zamanlamayı yakaladıktan sonra halledilebilir.
Ek olarak değinmek gerekirse, DualSense'in özel özellikleri PC'de desteklenmiyor. Adaptive trigger (uyarlanabilir tetik) yok - silah ateş ederken tetiklerde herhangi bir direnç hissetmiyorsunuz. Haptic feedback (dokunsal geri bildirim) de yok, sadece standart titreşim çalışıyor. Chaingun gibi ağır silahlarda tetik direnci ya da T-1000 darbelerinde özel titreşim olsaydı deneyim çok daha güçlü olabilirdi. Retro yapıya rağmen modern donanımdan biraz daha faydalanabilirmiş diye düşünüyorum.
Beklenenin ötesinde...
Terminator 2D: NO FATE, her şeyiyle 90’lara sadık ama asla bayat hissettirmeyen bir oyun. Film sahneleri pixel art'a güzel dönüşmüş, Future War güzel ekleme. Altı mod, dört zorluk, alternatif sonlar, kısa süresine rağmen oyunun tekrar oynanabilirliğini artırıyor.
Ancak elbette kusursuz değil. Seslendirme olmaması ve level select (bölüm seçimi) eksikliği hissediliyor. Ayrıca ana hikaye ilk oynanışta 40–60 dakika gibi oldukça kısa bir sürede bitiyor. Evet, alternatif yollar var, modlar var, zorluklar var ama hepsi aynı seviyeleri tekrar oynuyor. Yeni içerik değil, mevcut içeriği farklı deneyimliyorsunuz. Bazıları için sorun olabilir bu.
Fiyat da içerik süresine bakıldığında tartışmalı görünebilir, fakat arcade felsefesiyle düşünüldüğünde aslında anlamlı. Contra da yarım saatte biterdi ama yıllarca oynanırdı, NO FATE de aynı mantıkla tasarlanmış.
Son olarak, Türkçe dil desteğinin olmaması yerli oyuncular için bir eksik. Metin miktarı fazla olmasa da hikayeyi tam anlamak için İngilizce bilmek gerekli.
Her şeye rağmen Terminator 2D: NO FATE, Terminator oyunlarının kötü şöhretli geçmişini düzeltmeye en çok yaklaşan denemelerden biri bana göre. Modern oyunlardan yorulduysanız ve saf, tempolu bir arcade aksiyon arıyorsanız, bu oyun sizi hayal kırıklığına uğratmaz.
If you miss the arcade machines of your childhood, Terminator 2D greets you with pixels, explosions, and pure action.
Terminator 2D: NO FATE - İnceleme
Terminator 2D: NO FATE, birkaç dakika bakayım diye başlayıp saatler sonra kendinizi “bir bölüm daha” derken bulacağınız türden. Eğer saf arcade aksiyonunu özlediyseniz bu yapımı kaçırmayın.
Selenge Buçak
Microsoft Windows platformunda incelenmiştir.
